Michael.....en Jeroentje

Mensen vragen vaak naar mijn werk als zedenrechercheur. Ze vragen bijvoorbeeld of het niet zwaar is. Ja, natuurlijk is het niet altijd even gemakkelijk. Mijn collega Michael Reijnders kon het niet mooier verwoorden als in zijn gedicht "Jeroentje".

Ik wil het u niet onthouden. 

Jeroentje:

Je kent dat wel, zo’n verjaardagsfeest
waarvan er al zoveel zijn geweest
een jarige die niks voor je betekent
maar wel ieder jaar weer op je rekent.

Met altijd weer diezelfde smoelen
en altijd weer dezelfde praat
over voetbal, televisie
en Miep die naar Mallorca gaat.

En altijd over de politie,
en over het werk van jou en mij.
Over hoe we het toch kunnen,
iedere dag die smeerlapperij.

Meestal haal ik dan mijn schouders op
En mompel: “Ach, ‘t is maar een baan”
Maar soms wil ik dat ze het snappen,
trek ik me zo’n opmerking aan.

Dan vertel ik ze over Jeroen
in de hoop dat ze begrijpen
waarom wij dit werk doen.

Ik vertel ze over Jeroen van zeven
maar hij wordt al bijna acht
die elke woensdagavond weer
met buikpijn op zijn vader wacht.

Want woensdags dan gaat mama
zingen dan moet ze oefenen met het
koor dus dan brengt papa hem naar bed
en leest ie altijd nog wat voor.

En als hij dan de trap hoort kraken
en zijn vader naast hem staat
dan zou Jeroen het liefste dood zijn
omdat ie weet wat komen gaat.

En terwijl zijn vader voorleest
knijpt Jeroen zijn ogen dicht
omdat ie bang is van zijn handen
en al dat zweet op zijn gezicht.

Daarna ligt hij nog uren wakker
en komt hij eigenlijk pas tot rust
als hij zijn moeder thuis hoort komen
die denkt dat hij al slaapt
en hem heel voorzichtig kust.

Twee jaar geleden gaf Jeroentje
al zijn voorleesboeken weg, aan Aat
dat is nog steeds zijn beste vriendje
en mama was ontzettend kwaad.

Maar Jeroen die durfde niks te zeggen
over zijn allergrootst geheim
en al die enge dromen.
“Dan doe je mama heel veel pijn”,
had papa hem gezegd,
“en mag je nooit meer bij ons wonen!”

Tot de dag dat Jeroen moest huilen
zomaar, midden in de klas.
En de meester hem apart nam
en hem vroeg wat er toch was.

Uiteindelijk zat Jeroen bij ons
en deed ie dapper zijn verhaal
aan een lieve mevrouw
ze begreep het allemaal.

En hij kreeg ook nog Coca Cola
en een hele leuke beer
en toen hij ‘s avonds in zijn bed lag
deed zijn buik niet langer zeer.

Het gaat ons niet over salarisschalen
of over een prachtig nieuw bureau
niet over jaarverslagen
of een cijfer-goochel-show.

Het gaat niet over ons
niet over de moeite en de pijn.
Nee, wij doen dit werk omdat we weten
dat al die kinderen als Jeroentje
ons eeuwig dankbaar zullen zijn.

Michael Reijnders 

Michael is helaas overleden. Hij was een uniek mens ..lees en oordeel zelf http://ontmaagding.wordpress.com